Jak powstają leki homeopatyczne?
Specjalne założenia i wyjątkowo ostry reżim produkcyjny, dotyczący także nośników leków homeopatycznych, które muszą odpowiadać najwyższym normom, daje w efekcie lek o unikalnych właściwościach i doskonałej jakości.
Leki homeopatyczne sporządzane są na podstawie homeopatycznej farmakopei. Do najpopularniejszych zaliczamy HAB – farmakopeę niemiecką, ale także inne, np. francuską, indyjską, pakistańską itp.
Rośliny zbiera się w czasie kwitnienia, zwykle w całości. Po krótkim płukaniu kroi się je bardzo drobno, a następnie uciera w moździerzu na papkę, z której po przefasowaniu przez lniany materiał otrzymuje się dość czysty sok roślinny. Konserwantem i zarazem nośnikiem świeżych soków roślinnych jest 75-stopniowy lub nieco bardziej rozcieńczony etanol. Sok zostaje więc natychmiast zmieszany z równą ilością etanolu (spirytusu winnego) i przechowywany w zakorkowanym naczyniu szklanym. Następnie płyn zlewa się, pozostawiając osady – w ten sposób uzyskuje się tzw. pranalewkę oznaczaną TM lub 0, która staje się surowcem do produkcji leków homeopatycznych.
Do najpopularniejszych skal rozcieńczeń zaliczamy:
- dziesiętną, inaczej decymalną
- setną, inaczej centymalną.
Skala dziesiętna jest oznaczana literą D. Produkuje się ją, biorąc jedną część pranalewki, rozcieńczając ją się w 9 częściach rozpuszczalnika, a następnie 30 razy silnie wstrząsając roztwór. W taki sposób powstaje lek o potencji D1. Aby uzyskać potencję D2, należy do jednej części roztworu D1 dodać 9 części rozpuszczalnika i 30 razy silnie wstrząsnąć. Kolejne potencje uzyskujemy analogicznie.
Setne potencje produkuje się poprzez dodanie do jednej części pranalewki 99 części rozpuszczalnika, następnie 30 razy silnie wstrząsa się roztwór i w ten sposób powstaje potencja C1. W celu uzyskania potencji C2 należy wziąć jedną część potencji C1, dodać 99 części rozpuszczalnika, po czym 30 razy silnie wstrząsnąć.
Bardziej skomplikowany jest sposób produkcji leków z surowców nieorganicznych oraz suszonych organicznych (kora, korzenie roślin).
Hahnemann (twórca homeopatii) ucierał 1 gran (ok. 62 mg) sproszkowanej substancji z cukrem mlecznym w ilości 100 g przez godzinę w nieglazurowanej miseczce. W ten sposób uzyskiwał rozcierkę leku o potencji C1. Następnie pobierał 1 gran potencji C1, dodawał 100 g laktozy i ucierał przez godzinę, w ten sposób uzyskując potencję C2 leku homeopatycznego itd.
Najczęściej stosowane w praktyce homeopatycznej potencje to D6, D12, D30, D200, C5, C9, C15, C30, C200, określane również jako CH.