Hahnemann – twórca homeopatii – życiorys
Christian Friedrich Samuel Hahnemann urodził się w 1755 roku, w rodzinie malarza porcelany w Miśni. Dzięki wrodzonej pracowitości i zdolnościom studiował medycynę na Uniwersytecie w Lipsku i Wiedniu. W 1779 roku ukończył studia w Erlangen, uzyskując stopień naukowy doktora, a w 1812 roku zrobił habilitację. Hahnemann był nie tylko doskonałym lekarzem z dużym doświadczeniem teoretycznym i praktycznym, ale także znakomitym chemikiem i farmakologiem. Ponadto interesował się dietetyką i władał kilkoma językami.
W trakcie tłumaczenia „Materia Medica”, pracy o lekach i ich zastosowaniu autorstwa Williama Cullena – autorytetu w dziedzinie farmakologii, Hahnemann postanowił sprawdzić opisane mechanizmy działania leków – w pierwszej kolejności chininy. Dokonywał doświadczeń z korą chinową na własnym organizmie. Wiedział, że była ona wykorzystywana w leczeniu malarii (w czasach Hahnemanna malaria była dość popularną chorobą w Europie), zaczął więc przyjmować ją w dużych dawkach (będąc zupełnie zdrowy) i ku swojemu zdziwieniu zaobserwował wystąpienie wszystkich objawów malarii, mimo że pozostał zdrów. Objawy występowały tylko wtedy, gdy Hahnemann przyjmował kolejną dawkę leku. Tego rodzaju obserwacje spowodowały dalsze eksperymenty z innymi substancjami leczniczymi – za każdym razem genialny badacz uzyskiwał objawy zbliżone do znanych mu jednostek chorobowych. Był to początek nowej metody terapeutycznej, opierającej się na zasadach głoszonych już przez Hipokratesa – similia similibus curantur, czyli „podobne leczy podobne”. Swoje doświadczenia naukowe Hahnemann opublikował w 1796 roku i od tego momentu możemy mówić o początku homeopatii – wartościowej metody terapeutycznej, która w mało zmienionej formie przetrwała do czasów współczesnych. Hahnemann był świetnym lekarzem, znakomitym chemikiem, naukowcem, człowiekiem niezwykle uczciwym, nadzwyczaj pracowitym, przerastającym swoją epokę. Jak każdy wielki człowiek, był postacią kontrowersyjną, w związku z czym nie krył krytyki w stosunku do wielu metod terapeutycznych i technik stosowanych przez współczesną mu medycynę. Dla przykładu: toczył spór merytoryczny z najlepszymi w owym czasie lekarzami dworu cesarskiego, którzy doprowadzili do śmierci powszechnie lubianego cesarza Leopolda II, stosując częste upusty krwi, podczas gdy cesarz cierpiał (prawdopodobnie) na czerwonkę – taka była wtedy oficjalna doktryna lecznicza.
Hahnemann był uczciwym, niezwykle skrupulatnym i odważnym naukowcem, który na własnym organizmie przetestował większość stworzonych przez siebie leków. Trzeba pamiętać, że substancje wyjściowe, z których opracowywał leki homeopatyczne, były bardzo często toksyczne. W związku z tym naukowe eksperymenty Hahnemanna można zaliczyć do niebezpiecznych.